Nadat we vrijdag op Lesbos aangekomen waren, met een vertraging van 1 uur ivm
computerproblemen, werden we hartelijk verwelkomt door Tineke en Yolande, die ons
weg zouden brengen naar het startpunt van de 8-daagse trektocht op Lesbos: het
vissersplaatsje Skala Sykaminea.
‘s Middags daar aangekomen, hebben we eerst verrukkelijk geluncht in het
schilderachtige haventje. Griekse salade, zwaardvis, sardines en nog veel meer.
Het hotelletje was vlakbij de haven, een gastvrij gezin. Wel was het weer wat aan de
koude kant, en dus ook het hotel, want het toeristenseizoen start pas op 1mei.
Tot de avond, wat uitgerust en rondgekeken. ‘s Avonds weer heerlijk gegeten in de
haven. Vermeldenswaard is nog de heerlijke in olijfolie gebakken frites!
Na een koude nacht en een lekker ontbijt begonnen we met z’n vieren onder leiding
van Tineke aan de eerste dag van de trektocht. Ik was bevoorrecht om met 4 vrouwen
op stap te mogen! (Tineke, Maria, Lieneke en mijn vrouw Heleen).
De weg voerde langs de kust, met in de verte Turkije en aan alle kanten omzoomd door
een schitterend bloementapijt. Madeira wordt wel het bloemeneiland genoemd, maar
Lesbos kan m.i. veel meer aanspraak doen op die titel (Heleen en ik zijn daar 2x
geweest).
Vorig jaar september waren wij al een week op Lesbos geweest bij Tineke, en wel de
energetische week. Wij zeiden toen al: we moeten zeker in het voorjaar terugkomen,
gezien al die begroeiing, die toen wat dor begon te worden.
Nou daar hebben we geen spijt van gekregen.
Onderweg veel schaapskuddes gezien en slechts 2 wandelaars, uit Nederland uiteraard.
Als tussenstop kwamen wij aan in Eftalou, en dompelden ons onder in de
warm-waterbronnen aldaar (vulkanisch, beetje zwavelachtig). Wederom boffen voor mij:
als enige man met 4 vrouwen in bad. Later kwamen er nog 2 Engelse dames bij. De rest
vertel ik niet hier. Tussendoor gingen we afkoelen door een duik te nemen in de
koude zee. Geschatte temperatuur : bron 40 graden, zee plm 12 a 14 graden.
Daarna wederom heerlijk geluncht bij een restaurant vlakbij, dat we nog kenden van
vorig jaar.
Vervolgens liepen we door naar Molivos, via een weg achterom het kasteel, waar we
eerst nog even mochten kijken in Tineke’s nieuwe onderkomen, met uitzicht op zee,
fantastisch hoor!
We daalden langzaam af door de smalle straatjes van Molivos, tot in de haven, alwaar
ons hotel met balkon zich bevond. Vandaaruit hadden we een prachtig uitzicht over de
haven.
‘s Avonds vlakbij de haven gedineerd, met wederom heerlijke gerechten, door Tineke
steeds in het Grieks besteld, en afgewisseld met de vorige lunch/diner.
We kregen daar gekoelde rode wijn, die we natuurlijk niet opdronken, maar zelf een
lekkere fles uitgezocht voor de vriendelijke prijs van 8 euro, kom daar in Nederland
eens om!
Als toegift had Tineke een bouzoukispeler uitgenodigd, en samen speelden zij mooie
griekse liederen.
Al met al een gezellige afsluiting van de eerste dag van deze trektocht.
Rien Krabshuis, Cothen.

Nog 1 week te gaan voordat de wandelaars arriveren voor het nieuwe avontuur; de Trektocht over het eiland van Skala Sykaminea naar Skala Eressos. Het was een flinke klus om de route uit te stippelen, accommodaties te vinden en het bagagevervoer te regelen en nu het allemaal klaar is kan ik bijna niet wachten om te vertrekken. De route is verrassend mooi, vaak lopen we over paden die slechts bewandeld zijn door herders met hun geiten en schapen. Bovendien laat het eiland zich nu van haar beste kant zien; zelden zie je zoveel verschillende bloemen in bloei.
Iedere avond van de tocht zullen we een verslag uitbrengen zodat iedereen die het leuk vindt ons op de voet kan volgen.

Omdat er dit jaar geen zwitserse charter meer op Lesbos vliegt, ben ik deze zomer geen hostess. De maanden die te heet zijn voor de wandelingen moeten dit keer dus op een andere manier overbrugd worden. Dit geeft mij de mogelijkheid om een totaal andere uitdaging aan te gaan. Van Michalis, de "donkeyman" uit Molivos, heb ik twee ezeltjes geleend, Maria en Barbara. Met deze dames sta ik elke avond in Petra, het naburige dorp, om ezelritjes voor kinderen aan te bieden. Behalve het plezier dat de kinderen aan het ezeltje rijden beleven, is dit voor mij een mooie gelegenheid om eens wat nader kennis te maken met deze dieren. Dat ezels beslist niet dom zijn, vermoedde ik al, nu ondervind ik dit aan den lijve; Wanneer ik bijvoorbeeld even de andere kant op kijk probeert Maria met haar mond de knoop open te krijgen waarmee ze staat vastgebonden.

Met genoegen nemen Maria en Barbara dagelijks vele knuffels in ontvangst en ondanks hun wat "rijpere" leeftijd bewijzen ze nog steeds uitstekende diensten als fotomodel.

Vorige zomer had ik, bij wijze van experiment, wat voorzichtige tomatenplantjes in mijn tuin. Dit jaar heb ik het wat grootser aangepakt, ik heb immers grond genoeg, volop zon en voldoende grieken om me heen die me kunnen adviseren. Nu loop ik iedere ochtend in mijn tuintje rond om te kijken hoe hard de aubergines zijn gegroeid, of de tomaten al rood zijn en of er courgettes moeten worden geoogst. Tussen alles door, groeit er spontaan postelein, lekker als sla maar ook goed voor stamppot of roerbakschotel. Het meest trots ben ik op mijn komkommers! Iedere dag zijn er weer twee nieuwe exemplaren rijp voor de pluk. Je kunt ze bijna zien groeien.

Als nooit tevoren begrijp ik nu waar de de uitdrukking "komkommertijd" vandaan komt.  Het is nu hoogzomer  met dagelijkse temperaturen boven de dertig graden en een bijna lauwe zee. Het verschil met andere jaren is dat er dit keer geen explosie is van toeristische activiteiten, geen bonte kermis op straat en geen overvolle stranden. Een deel van de serene rust die hier in de winter heerst is nu zelfs in de zomer nog voelbaar. Het nadeel is natuurlijk wel dat de zomerbaantjes dit jaar niet voor het oprapen liggen. De komende weken ga ik me bezighouden met een geheel nieuw projectje. Wat dat gaat worden lezen jullie in mijn volgende blog. Wanneer deze nieuwe plannen niet voldoende brood op de plank gaan brengen heb ik in ieder geval mijn tuintje nog……

Al kwam dit seizoen wat later en langzamer op gang, op dit moment wordt er naar hartelust gewandeld. Omdat de wandelingen ook voor mijzelf een ontdekkingstocht zijn, heb ik wat nieuwe elementen aan mijn wandelprogramma toegevoegd. Behalve een mooi "hoogtepunt", het beklimmen van de Olympos, en een mooie wandeling naar Karini, ben ik me ook op het pad gaan begeven van het vogelkijken. Dat kan natuurlijk ook niet anders met mijn achternaam (de Vogel). Er gaat een nieuwe wereld voor mij open. Soorten waarvan ik het bestaan niet eens kende, zoals het Wouwaapje en de Hop. De zwarte ooievaar doet denken aan een prehistorische vogel en de bijeneter is een prachtig gekleurd vogeltje. Samen met mijn wandelaars geniet ik van al deze ontdekkingen waarbij de "echte" vogelaars een bron van informatie zijn. Dit zijn de echte experts die in alle talen kunnen uitleggen welke vogels er op dat moment te spotten zijn. Een vogelaar is duidelijk een heel ander "soort" dan de wandelaar. Met hun huurautootjes, volgeladen met enorme toeters van lenzen, stoppen ze op plaatsen waar veel andere huurautootjes met gelijke inhoud staan geparkeerd, daar is immers wat te zien! Voor de vogelobservatietorens kun je dan ook lange rijen treffen die doen denken aan de rijen voor de atracties van de Efteling. Zo trof ik een vogelspotter bij een prachtig meertje in de buurt van Skala Kalloni met een teleurgestelde uitdrukking op zijn gezicht; " Er zijn hier alleen maar schildpadden……". De Vogelspotter is een algemeen voorkomende soort in het Noorden van Lesbos in de maand mei, getooid in beige en legergroen, houdt zich vooral op in grote populaties en  samen met de trekvogels is ook deze "rare vogel" eind juni weer gevlogen…..

Volgens de meteorologische kalender zou mijn tweede winter hier op Lesbos nu achter de rug moeten zijn. Het was de meest natte en stormachtige winter die ik me kan herinneren. Er leek maar geen einde te komen aan de heftige regen- en onweersbuien. Terwijl ik mijn vorige winter vele wandelingen heb kunnen maken, was het de afgelopen week voor het eerst dat ik weer op pad kon op de allerlaatste winterdag. De zon scheen uitbundig terwijl de dag ervoor behoorlijke sneeuwstormen waren geweest. Vanuit Molivos konden we dan ook genieten van de besneeuwde toppen van de Lepetimnos.

Deze dag leek mij geschikt om eindelijk eens de andere hoogste berg van het eiland, de Olympos, te beklimmen. Ik had geen betere dag kunnen kiezen; het leek wel of koning Winter Demeter, de Griekse godin van de lente, persoonlijk kwam verwelkomen. Gehuld in een witte deken koesterde de Olympos zich onder een strakblauwe hemel in de warme zonnestralen.

Al was het niet eenvoudig vanwege de sneeuw om de juiste paden te vinden, toch is dit misschien wel de mooiste wandeling geworden die ik ooit op het eiland heb gemaakt.

Jammer genoeg kan ik mijn medewandelaars in het wandelseizoen nooit sneeuw op de top van de Olympus beloven. Zij zullen het moeten doen met de plaatjes die ik op deze dag geschoten heb. Deze laatste winterdag heeft de winter, met deze toegift wat mij betreft veel goedgemaakt.

Hoewel de regen deze weken regelmatig met bakken uit de hemel komt, zo erg dat het soms lijkt of ik met huis en al de zee in zal spoelen, zijn de tekenen dat de lente in aantocht is,  overduidelijk. Een van deze lentebodes is bijvoorbeeld de amandelbloesem die een zoete, honingachtige geur verspreidt. De velden worden op dit moment geel gekleurd door het bekende geneestkrachtige bloemetje calendula, oftewel de akkergoudsbloem. De olijfoogst is grotendeels binnen en de olijffabrieken sluiten om de beurt hun deuren. Overal hoor je nu de kettingzagen tekeer gaan, de olijfbomen worden gesnoeid.

Vorige week mocht ik een paar dagen doorbrengen met het dochtertje van een vriendin die even naar Nederland moest. Dit bracht mij in de gelegenheid om eens wat beter kennis te maken met het Griekse schoolsysteem. Iedere ochtend mocht ik het meiske helpen om haar loodzware rugzak op haar rug te hijsen met daarin alle boeken voor de vakken van die dag. Het deed me denken aan onze zogenaamde brugpiepers maar in dit geval ging het om een leerling uit de vierde klas! Zelfs de kleintjes uit de eerste klas (bij ons groep 3), zie je hier met gigantische rugzakken sjouwen van wel 7 kilo. Om 4 uur haalde ik het meiske weer op na een lange schooldag. Je zou denken dat het daarna tijd zou zijn om te spelen maar dat gaat hier niet zomaar; eerst moest er huiswerk gemaakt worden en een toets voorbereid. Voor deze toets moesten er tientallen bladzijden uit het hoofd worden geleerd. Soms was ze hier tot in de avond mee bezig. Het is maar goed dat de zomers hier zo lang en zo heet zijn en de scholen dan 3 maanden dichtgaan, dan is er eindelijk voldoende tijd om te spelen.

Na een fijne periode in Nederland ben ik dit jaar op tijd terug om hier op Lesbos de kerstdagen mee te maken. Het kerstfeest is geen griekse traditie maar meer een teken van "verwestering". De geboorte van Jezus ziet men niet als een wonder; iedereen wordt immers geboren! Opstaan uit de dood, dat is een heel andere zaak en daarom is pasen hier een veel belangrijker feest dan kerst. Toch zie je ook hier de laatste jaren steeds meer tekenen van het westerse kerstfeest. Zo was er onlangs in Molivos een kerstmarkt en was er gisteren op het plein in Petra een kerstviering.  Naast de verlichte kerstboom staat er op het plein een verlicht schip, dat is het gebruik in vissersplaatsen tijdens de decembermaand. Volgens de orthodoxe traditie viert men namelijk op 6 december wel de naamdag van de heilige "Nikola" en dat is de schutspatroon van de vissers en van de zee. Bovendien is deze "agia Nikolaos" met de boot vanuit Turkije overgestoken. Zoals je op de foto kunt zien had hij een heel ander type boot dan onze geliefde stoomboot uit Spanje.

De naam van kerstmis is in het grieks "Christouyenna" en dat betekent letterlijk Christus-geboorte. Het is dus tevens de naamdag van alle Christossen en Chrissoula’s en zo heet ook mijn lieve buurvrouw.

Voor mij is deze kerstperiode een tijd van bezinning en rust. Het is de bedoeling om op kerstdag een heerlijke wandeling te gaan maken en ‘s avonds te gaan eten bij Michali in Petri (het restaurantje the Achilles Well, waar ik tijdens mijn eerste zomer hier gewerkt heb).

Ik wens ieder die dit leest bijzonder fijne dagen toe; kalo Christouyenna!!

Een tijdje geleden vond ik tijdens een wandeling deze rugzak. Ik wilde hem in eerste instantie weggooien, je vindt hier zo vaak spullen die vluchtelingen hier achterlaten. Maar deze keer was er een stemmetje in mij dat zei dat ik de rugzak moest houden om mezelf er aan te helpen herinneren dat ik nog steeds niet weet wat ik met deze situatie op het eiland aan moet. Zeker de laatste weken komen er dagelijks tientallen vluchtelingen aan op Lesbos. Vaak zitten ze hier, vlak bij mijn hek, op de bus naar Mytilini te wachten. Ze hebben een tocht achter de rug vanaf de Turkse kust in een rubberbootje.

De situatie prikkelt me al een tijdje. Er is al veel geschreven over het vluchtelingenprobleem hier op de eilanden. De vraag die bij mij steeds terugkeert is " wat kunnen we eraan doen?" , ti na kanoume? Natuurlijk kan ik dit probleem niet in mijn eentje oplossen maar helemaal niets doen voelt helemaal niet goed. Omdat ik niet wist wat ik zou kunnen doen deed ik tot nu toe maar helemaal niets.  Steeds wanneer ik deze rugzak op mijn terras zag staan werd ik opnieuw geprikkeld hier over na te denken.

Vanmorgen had ik daar genoeg van. Er zaten 7 jonge mensen hier bij de bushalte uit Somalie.  Op het moment dat ze mij vroegen hoe laat de bus naar Mytilini vertrekt realiseerde ik me dat ik mogelijk 1 van de eerste mensen ben met wie ze in Europa contact hebben. Ieder moment kan de politie komen om ze op te pikken en of dat nou zo’n prettig contact zal zijn……..

Ik besloot te vragen of ze iets nodig hadden, ze vroegen om water en voedsel. Toen ik hen dit bracht heb ik hen allemaal " veel geluk" gewenst en op dat moment voelde ik dat dit niet zomaar " loze woorden" zijn. Deze mensen hebben heel wat achter de rug en ook nog heel wat voor de boeg, daarbij zullen ze een beetje geluk wel kunnen gebruiken.

En ik, ik weet voortaan wat me te doen staat! Voortaan gaat een deel van de opbrengst van to Vima naar een warm welkom voor mensen die dit maar al te goed kunnen gebruiken!

Nog een paar laatste Nederlandse herfstvakantiegangers en dan zit het zomerseizoen er hier definitief op. Het is weer rustig op straat, geen ronkende bussen meer, geen harde muziek tot in de vroege uurtjes en geen ligstoelen meer op het strand. Taverna’s gaan 1 voor 1 dicht, er lijkt een zucht van verlichting door de straten te gaan.

Iedereen wenst elkaar "Kalo Chimonas", een goede winter. Seizoenswerkers pakken hun spullen en vertrekken naar de stad, het vaste land of naar west Europa. Allemaal zijn we het er over eens, deze zomer is wel heel erg snel gegaan. Waarschijnlijk omdat het seizoen laat op gang kwam en nu abrupt eindigt met de komst van de noorderwind.

Met het vertrek van de toeristen zijn de honden en de katten van het eiland weer aangewezen op ons, de vaste bewoners. In grote getale komen de zwerfdieren kijken of er op mijn terras iets te eten valt. Zo zat er, tijdens mijn laatste bezoekje aan hotel Delfinia, een prachtige pup met vragende ogen, en natuurlijk kon ik het weer niet laten…..

Deze winter heb ik een nieuw maatje als huisgenoot, Kalo Chimonas!